Diego Armado Maradona: Simply The Best

augpas — Wed, 16 Jan 2008 18:11:06 +0000

O Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Βίγια Φιορίτο, προάστιο του Μπουένος Άϊρες. Μικρός στο ανάστημα, με σουλούπι που σε καμία περίπτωση δεν θύμιζε κορμί αθλητή, αλλά με τεράστια ποδοσφαιρική ιδιοφυϊα, κατάφερε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας μιας πόλης, αλλά και μιας χώρας καθώς και του παγκοσμίου ποδοσφαίρου γενικότερα. Ο Diego έχει ξεφύγει από τους υπόλοιπους, δεν είναι ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, είναι ένας επαναστάτης που πήρε ένα Μουντιάλ μόνος του και έκανε καριέρα όχι σε μια πλούσια ομάδα, αλλά στην πιο φτωχή και υποβαθμισμένη πόλη της Ιταλίας, τη Νάπολι την οποία την έκανε σχεδόν μόνος του πρωταθλήτρια. Ποδοσφαιριστής γεννημένος νικητής, το 10 το καλό, ο βασιλιάς του απρόβλεπτου, που δεν δίσταζε σε καμία περίπτωση να παίζει εναντίον όλων. Άνθρωπος των άκρων, που δεν συμβιβάζεται και αρέσκεται να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Όσο για αυτούς που τον κατακρίνουν για τις αδυναμίες του και ασχολούνται με τα κιλά του, μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι αυτές του οι αδυναμίες τον έκαναν ανθρώπινο και προσιτό.
Ο έρωτας του με την στρογγυλή θεά ξεκίνησε σε ηλικίας μόλις τριων ετών, όταν και του έκαναν δώρο την πρώτη του μπάλα, την οποία δεν αποχωριζόταν ούτε στον ύπνο του. Τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην παιδική ομάδα της Αρχεντιντος Τζούνιορς, όπου μάλιστα αγωνιζόταν στην θέση του “λίμπερο”!!! Τον Οκτώβριο του 1976 κάνει ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Αργεντινής με την φανέλα της Αρχεντίνος Τζούνιορς. Ένα μήνα αργότερα πετυχαίνει το πρώτο του γκολ, ένω τον Φλεβάριο του επόμενου έτους(1977) κάνει ντεμπούτο με την Εθνική Αργεντινής, την μεγάλη του αγάπη. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, που φιλοξενήθηκε από την χώρα του, δεν περιλαμβάνεται στα πλάνα του ομοσπονδιακού εκλέκτορα, ώστόσο το 1979 του δόθηκε η ευκαιρία να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στη Ιαπωνία και να κατακτήσει τον τίτλο με την εθνική ομάδα της χώρας του, σκοράροντας μάλιστα στο 3-1 επί της Ε.Σ.Σ.Δ στον τελικό με απευθείας εκτέλεση φάουλ. Στις αρχές του 1981 μεταγράφηκε στην Μπόκα Τζούνιορς, την άλλη μεγάλη αγάπη του, με την οποία πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα στο λίγο διάστημα που αγωνίστηκε εκεί. Τον Ιούνιο του 1982 έκανε το μεγάλο βήμα για την Ευρώπη. Πρώτος ευρωπαϊκος σταθμός είναι η Ισπανία και η ομάδα της Μπαρτσελόνας. Τον ίδιο χρόνο (1982), στο Μουντιάλ της Ισπανίας αγωνιζόμενος με την εθνικής ομάδας της Αργεντινής, έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση, οπου αποκλείστηκε από την Βραζιλία. Αγωνίστηκε και στα πέντε παιχνίδια της ομάδας του πετυχαίνοντας μάλιστα δύο γκολ, όμως δέχτηκε σκληρή κριτική για την αποβολή του στον αγώνα με την Βραζιλία. Το Μουντιάλ είχε τελειώσει και οι άνθρωποι της Μπαρτσελόνας περίμεναν πολλά από τον πιο ακριβοπληρωμένο για την εποχή ποδοσφαιριστή. Ένας σοβαρός όμως τραυματισμός τον άφησε για μεγάλο διάστημα εκτός γηπέδων, μη επιτρέποντας του να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του και αποτέλεσαι την αρχή του τέλους της καριέρας του στην ισπανικό ομάδα, με την οποία μπόρεσε να κατακτήσει μόνο ένα κύπελλο. Η αναγέννησή του και η πορεία προς τη κορυφή δεν θα αργήσει να έρθει. Δεύτερος σταθμός στην Ευρώπη η ιταλική Νάπολι, στην οποία μεταγράφηκε το 1984. Η ομάδα του ιταλικού νότου, που μέχρι τότε ήταν μια μέτρια ομάδα που τίποτα σπουδαίο δεν είχε να επιδείξει, με την προσθήκη του Ντιέγκο θα καταφέρει να φτάσει στην κορυφή. Τα δυο πρώτα χρόνια με τον Ντιέγκο στην σύνθεση της η Νάπολι κατάφερε να χτυπήσει στα ίσια τις μεγάλες ιταλικές ομάδες της εποχής(Μίλαν, Γιουβέντους, Ιντερ). Η παγκόσμια καταξίωση θα έρθει το 1986, στο Παγκοσμιο Κύπελλο του Μεξικού, όπου ο Ντιέγκο θα καταφέρει να κατακτήσει το κύπελλο σχεδόν μόνος του. Το παιχνίδι με την Αγγλία στα προημιτελικά της διοργάνωσης έμμελε να σημαδέψει την καριέρα του. Το πρώτο γκολ στο ματς με τους “μισητούς” Άγγλους, όπως τους θεωρούσαι, το πέτυχε με εμφανέστατο χέρι (το περιβόητο “χέρι του θεού”). Λίγα λεπτά όμως αργότερα πήρε την μπάλα πίσω από την σέντρα, πέρασε 7-8 Άγγλους, πέτυχε το ομορφότερο γκολ στην ιστορία των παγκοσμίων κυπέλλων, υποχρεώνοντας κάθε φίλαθλο να υποκλιθεί στο ταλέντο του. Στον τελικό η Αργεντινή νίκησε την Δ. Γερμανία και ο Ντιέγκο κατέκτησε το πρώτο και τελαυταίο Παγκόσμιο Κύπελλο με την εθνική ομάδα ανδρών της Αργεντινής. Το 1989 θα καταφέρει με την Νάπολι να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης κατακτώντας το κύπελλο UEFA. Ένα χρόνο αργότερα (1990) θα κατακτήσει και πάλι το πρωτάθλημα Ιταλίας με την Νάπολι. Το καλοκαίρι του 1990 ο Ντιέγκο θα αγωνιστεί και πάλι στα ιταλικά γήπεδα αυτή την φορά όμως με την φανέλα της εθνικής Αργεντινης για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Κάνοντας πολύ καλές εμφανίσεις οδηγεί την Αργεντινή στον τελικό, όπου όμως γνωρίζει την ήττα απί την Γερμανία. Από τότε αρχίζει η πτώση. Τον Μάρτιο του 1991 βρέθηκε θετικός σε αντιντόπινγκ έλεγχο σε χρήση ναρκωτικών ουσιών και τιμωρείται με αποκλεισμό 15 μηνών από τα γήπεδα. Μετά την λήξη της ποινής του και θεωρώντας πως δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο στην Νάπολι, πήρε μεταγραφή για την ισπανική Σεβίλλη. Το 1993 επιστρέφει στην χώρα του για λογαριασμό της Νιουελς Ολντ Μπόϊς. Στο Μουντιάλ του 1994 στην Αμερική του δίνεται η ευκαιρία να επιστρέψει στην κορύφη του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Η αρχή είναι ιδανική αφού σκοράρει στο 4-0 επί της Ελλάδας. Στον δεύτερο αγώνα όμως με την Νιγηρία βρέθηκε ξανά ντοπαρισμένος και αποβάλλεται από την Μουντιάλ, ενώ η Αργεντινή καταρρέει και αποκλείεται γρήγορα από την συνέχεια της διοργάνωσης. Το επόμενο διάστημα θα κάνει τα πρώτα του βήματα σας προπονητής στην Ντεπορτίβο Μαντιγιού και στην Ρασίνγκ. Το 1995 επιστρέφει στην Μπόκα σαν παίχτης και θα αγωνιστεί για 2 ακόμη χρόνια. Το 1997 βρίσκεται και πάλι θετικός στην χρήση ναρκωτικών ουσιών και στις 30 Οκτωβρίου 1997, ανήμερα των γενεθλίων του, παίρνει την απόφαση να σταματήσει το ποδόσφαιρο.
‘Οσοι θαυμάσαμε τα κατορθώματα αυτού του ανθρώπου μέσα στα γήπεδα και υποκλιθήκαμε στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ταλέντο στην ιστορία του ποδοσφαίρου, θα προσπαθούμε πάντα να προστατεύουμε τον Ντιέγκο, από τις κριτικές που δέχτηκε, δέχεται και θα δέχεται από αυτούς που χρησιμοποιούν την “άρρωστη”, σε κάποιες περιόδους, προσωπική του ζωή ως βέλος για να “λαβώσουν” τον κοντούλη μάγο της μπάλας. Αφού ο ίδιος δεν μπόρεσε να προστατεύσει τα μεγάλα του ποδοσφαιρικά κατορθώματα, θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε όλοι εμείς που τον αγαπήσαμε και τον θαυμάσαμε. Ο Ντιέγκο είναι ο μεγαλύτερος θρύλος της ιστορίας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Η ιστορία του είναι ένα αληθινό παραμύθι και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να αμαυρώσει και να “κοντύνει” τον γίγαντα, τον ένα και μοναδικό, τον Ντιέγκο Μαραντόνα…

Συμμετοχές – Γκολ σε συλλόγους:

Αργεντίνος Τζούνιορς (1976-1980) – 166 συμμετοχές – 116 γκολ
Μπόκα Τζούνιορς (1981, 1995-1997) – 71 συμμετοχές – 35 γκολ
Μπαρτσελόνα (1982-1983) – 58 συμμετοχές – 38 γκολ
Νάπολι (1984-1991) – 259 συμμετοχές – 115 γκολ
Σεβίλλη (19921993) – 29 συμμετοχές – 7 γκολ
Νιου Ολντ Μπόις (1993) – 5 συμμετοχές

Συμμετοχές – Γκολ στην εθνική ομάδα:

Εθνική Νέων (1977-1979) – 23 συμμετοχές – 11 γκολ
Εθνική Ανδρών (1977-1994) – 91 συμμετοχές – 34 γκολ

Τίτλοι:

Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων 1979 (Αργεντινή)
Πρωτάθλημα Αργεντινής 1981 (Μπόκα Τζούνιορς)
Κύπελλο Ισπανίας1983 (Μπαρτσελόνα)
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986 (Αργεντινή)
Πρωτάθλημα Ιταλίας 1986-1987 (Νάπολι)
Κύπελλο Ιταλίας 1987 (Νάπολι)
Πρώτος σκόρερ ιταλικού πρωταθληματος 1988 (Νάπολι)
Κύπελλο UEFA 1989 (Νάπολι)
Πρωτάθλημα Ιταλίας 1989-1990 (Νάπολι)
Σούπερ Καπ Ιταλίας 1990 (Νάπολι)
Κύπελλο Αρτέμιο Φράνκι 1993 (Αργεντινή)

Sport Stories

Diego Armado Maradona: Simply The Best